De geldwolf won het van het Friese dametje
Ik ben een Fries. Met twee Friese ouders en de Friese taal goed onder de knie ben ik Fries genoeg. Fries genoeg om wat sympathie voor die pompebledden út Hearrefean te hebben. En ondanks dat ik liever bij Cambuur ben, dat ik vroeger een seizoenskaart had van Cambuur, samen met mijn Friese heitie, hoop ik meestal toch wel dat die pompebledden hun wedstrijdjes winnen. Mits ze niet tegen Feyenoord of Cambuur spelen natuurlijk… Geen Heerenveen in hart en nieren dus, maar wel een beetje provinciaal bloed wat het mooi vindt als Heerenveen het goed doet.
Op mijn werk hebben we een toto. En de toto stond voor de laatste wedstrijd van het seizoen op 225 euro. En deze keer zou de jackpot er sowieso uit gaan.. Eurotje er in, dikke 200 euro er uit. Ik had er voor getekend.
Mijn voetbalkennis had deze wedstrijd op 1-3 in het voordeel van de Tukkers gezet. Heerenveen zou 1-0 voorkomen, en in de tweede helft zou Twente 3x scoren. Verder zouden er vier gele kaarten in totaal vallen en Twente ging de beker winnen…
De 1-0 voorsprong kwam, de eerste punten voor mijn toto waren binnen, de 1-1 viel in de tweede helft en we zaten al op 4 gele kaarten: voorspoed alom. En daar kwam de gelfwolf boven: de geldwolf die helemaal nie meer hoopte dat Heerenveen succesvol was: de gelfwolf die Heerenveen op zjin knieen wilde zien gaan en die Heerenveen nog twee doelpunten wilde laten incasseren… Ik ging er helemaal in op en werd zowaar fanatiek Tukker.. Vloeken, schelden, wegkijken en vooral tieren: het was er allemaal bij. De Tukker in mij was wakker geworden. 5 gele kaarten, 1-1 en 90minuten gespeeld. Een illusie (én een euro) armer… Maar een schaamtegevoel rijker. Een schaamtegevoel dat ik het pronvincieclubje zo graag wilde zien verliezen, zodat ik het geld maar kon op kon strijken…
(tekst: Janne Allema)
Baby don’t you cry for me
It’s an illusion, just an illusion
I thought I knew what life should be
It’s an illusion, just an illusion
(tekst: BZN - Just an illusion)
Een illusie. Een verknipping van de werkelijkheid. Heel Friesland op zijn kop, verhinderd door de sterke wil en hebzucht van mevrouw Allema. Gelukkig: een illusie. Maar wat ben ik blij dat het schaamtegevoel toch nog is gekomen.
Een illusie. Menig illusionist met langblond en altijd wapperend haar (‘omdat ik het waard ben’) zou trots zijn op de ontsnappingstruc die illusionist Sollied en zijn iets minder aantrekkelijke assistenten cq. uitvoerders (alle 11) op het veld tentoonspreidden (en: gelukkig. Geen show waar mensen door midden worden gezaagd).
Een illusie. Even duizelde het mij als leefde ik in een prent van MC Hammer Escher, nadat Master of Ceremonies (zo deed later goed blijken) Gerald Sibon de winnende strafschop binnenschoot. Wat een ontlading. Wat een apotheose. En, het mooiste van de illusie: hij was echt.
… maar wat ben ik blij dat je schaamtegevoel toch nog is gekomen ;-)
