Survival it is…
Afgelopen vrijdag naar Poppodium Romein geweest. Volgens Winand zou daar wel een leuk bandje optreden. En, even luisteren: mwoah. Waarom ook niet.
Naar goede traditie slaan we het eerste voorprogramma (of support-act, of gewoon: eerste optreden) over, wat naar verluid niet de meest slimme zet was: het scheen namelijk goed te zijn. Gewoon: goed.
De naam van het tweede optreden ben ik al weer kwijt, weet alleen dat het woord ‘survival’ er in voorkwam. En survival, dat was het. Tering, tenenkrommend zeg. *Aargh*. Ik kan het nog steeds niet aan. *Aaaargh*. Ik heb best een brede smaak, kan veel aanhoren, maar dit? En het zag er niet uit ook. Een oude chagrijnige zak, een expressieloos wijf en, als ik het goed heb begrepen, een Belgische aanvulling. En als we dan toch moeten bevestigen dat Belgen dom zijn: haar domste zet was om met deze twee personen op te treden. Please, ga solo (want dat was geloof ik wel om aan te horen, in ieder geval van een afstand). Please!
Nou, en waar we dus voor kwamen was Storybox. Allemaal net iets professioneler, zit allemaal net wat beter in elkaar. En klonk dus vele malen beter. Helaas liet ik de eerste nummers nog wat verpesten door de verspilling van tijd die ik daarvoor had ondergaan. Maar er zaten gewoon een paar hele goede nummers tussen. Waaronder dat ene nummer van die vrolijke single, maar dan niet die vrolijke, maar die droevige. En die vrolijke zelf dus. Ik heb zelfs de term ‘hitpotentie’ voorbij horen komen. Nou, luisteren dus maar een keer. ‘t Is niet verschrikkelijk bijzonder, maar zeker in deze tijd van het jaar best goed aan te horen!
