Richard van der Meer

Hehe… Na de mislukte trip van 19 januari, waar we nog niet eens in Arnhem waren of we konden al weer terug, mochten we het afgelopen woensdag nogmaals proberen. Na de veel te lange en drukke reis, de eerste biertjes, de smakeloze Bradwurste en de niet te vreten pizza’s gingen we vol goede moed het voorprogramma checken. Een paar vage Duitsers die mij niet bepaald konden bekoren, maar ja… Daar kom je er ook niet voor!

Tijdens het bestellen van de volgende lading bier (en cola), wat veel te lang duurde door het gebrek aan tap, personeel en ervaring hoorden we ‘Fucking in the Bushes’ al door de speakers galmen. ‘That’s not Oasis’… ‘Yes it is’… ‘Ohw fuck… Wait, you’r not German… You guys are cool!’… Ghe, bedankt!

Maar gelukkig… Oasis was dus begonnen. En wij de zaal in. De sfeer zat er al snel goed in met de hits Rock’n’Roll Star en Lyla en het nieuwe(re) ‘The Shock of the Lightning’ (en nog steeds denk ik bij het begin van dat nummer: dat zijn de White Stripes). Natuurlijk ging ganz Germany uit z’n plaat bij Wonderwall en Don’t look back in anger (tering, wat een solo) en kon je nog even lekker wegdromen bij Champagne Supernova (A-hhh… Someday you will find me) om vervolgens af te sluiten (‘ow kut, ik hoop niet dat die walrus nu komt’) met I Am The Walrus…

Goh, licht aan, en hup: die zaal uit. Een vette show, schitterende visuele effecten, goeie setlist, maar toch… Aan alles merk je: dit is routine. En da’s niet erg. Ook routine kan goed zijn.

Setlist: Fucking In The Bushes, Rock’n’Roll Star, Lyla, The Shock Of The Lightning, Cigarettes & Alcohol, The Meaning Of Soul, To Be Where There’s Life, Waiting For The Rapture, The Masterplan, Songbird, Slide Away, Morning Glory, Ain’t Got Nothin’, The Importance Of Being Idle, I’m Outta Time, Wonderwall, Supersonic, Don’t Look Back In Anger, Falling Down, Champagne Supernova, I Am The Walrus.